ميان وند يا بيناوند ؟ تحليل انتقادي تعاريف ارائه شده از ميان وند در زبان فارسي

یكی از مقولاتی كه همواره مورد توجه بسیاری از دستورنویسان بوده است مقوله ی وند میباشد. وندها كه عناصری دستوری و پویا در فرآیند واژه سازی و اشتقاق واژگانی می باشند، از دیدگاه زبانشناختی نوعی تكواژ وابسته و غیرمستقل به شمار می آیند كه ضمن الحاق به یك واژه یا تكواژ، مقوله یا مفهومی جدید بر آن مترتب میشوند. وندها بنابر جایگاه بروز و موضع پیوندشان به انواع پیشاوند، بیناوند، میان و درون وند، پیراوند و پساوند تقسیم می شوند.نوشته حاضر می كوشد تا پس از مروری كوتاه بر تعاریف به دست آمده از انواع وند در خلال یك تحلیل انتقادی و با به چالش گرفتن مواد و موارد مرتبط با مبحث میان وند در زبان فارسی، نشان دهد كه اصولاً زبان فارسی فاقد میان وند میباشد و آنچه در كتابهای دستور زبان فارسی از آن به میان وند مراد شده است، در حقیقت بیناوند می باشد و نه میان وند. بر در پایان این جستار نیز پس از جمع بندی مطالب بر اهمیت بازنگری و ضرورت : تعاریف ارائه شده از مفاهیم بنیادین دستور زبان، در تدوین مواد آموزشی و كتاب های دستور زبان فارسی تاكید می شود.