رويكردهاي نظري در استفاده از منابع آبي مشترك؛ مديريت بحران آب با تاكيد بر رويكرد حاكميت سرزميني محدود

چكیده در مقاله حاضر با توجه به اهمیت روزافزون منابع آب شیرین در جهان، سهیم بودن بسیاری از كشورها در ای ن من ابع و ارز ان كارناپ یر آن ها، به بررسی رویكردهای نظری كشورها در بهره برداری غیركشتیرانی از منابع آبی مشترك و بحران آفرینی اغلب این رویكردها پرداخته شده است. پرسش اصلی آن است كه كدامین رویكرد با توجه به رویه كشورها، آرای محاكم بین المللی و كنوانسیون سازمان ملل متح د ب ا بهره برداری و حفاظت از آبراهه ه ا ی « 1991 نیویورك( و كنوانسیون ( » حقوق بهره برداری های غیركشتیرانی از آبراه های بین المللی « عنوان 992 هلسینكی( می تواند برای حل بحران منابع آّب به كار گرفته شود؟ ( » مرزی و دریاچه های بین المللی واكاوی چهار رویكرد نظری حاكمیت سرزمینی مطلق، تمامیت سرزمینی مطلق، مالكیت جمعی و حاكمیت سرزمینی محدود با تفوق نظریه حاكمیت سرزمینی محدود نشان می دهد، پیروی از هنجارهای جهانی برای حل بحران و بهره برداری بهینه از منابع آبی مشترك اعم از رودخانه های مرزی و مشترك، دریاچه ها و آب های زیرزمینی كشورها ضروری است. این مطالعه نش ان م ی ده د اتخ ا رویك رد نظ ر ی من ع ا ی راد « ،» استفاده منصفانه و معق ول « حاكمیت محدود در رویه كشورها در عرصه منابع آبی بین المللی در شكل گیری اصول بنیادین به دیگر دولت سهیم در آبراه های بین المللی نقش اساسی دارد. » ضرر مهم واژه های كلیدی