مونوگرافي روستا و تأثير آن بر توسعه اشتغال پايدار مطالعه موردي: روستاي خيرآباد

در روند برنامه ریزی و در جهت دستیابی به توسعه هر فضای جغرافیایی، توجه به اشتغال یكی از مهمترین و شاید بدون اغراق اصلی ترین فاكتور را تشكیل میدهد چرا كه تأمین یا عدم تأمین اشتغال نیروی انسانی میتواند اثرات مثبت و منفی بر چگونگی دستیابی به توسعه هر منطقه داشته باش د لذا شناخت روستاهای كشور را میتوان یكی از مهمترین بخشهای توسعه پایدار دانست. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی مونوگرافی روستا و تأثیر آن بر توسعه اشتغال پایدار در روستای خیرآباد از توابع شهرستان زابل در 1 سال 1389 انجام گرفت، روش این پژوهش میدانی از نوع مونوگرافیبود. دادههای این پژوهش از طریق مصاحبه، مشاهده و مشاركت جمعآوری و با استفاده از نظریهی زمینهای مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان دهنده آن بود كه با اصلاحات ارضی و تغییر شیوه كاشت، داشت و برداشت كه در قسمتی از زمینهای زراعی و باغات روستا اعمال شده بود، تولیدات زراعی به چند برابر سال های پیش رسیده بود و با ارائه تسهیلات در بخش مسكن،شیلات و احداث گلخانه ها بسیاری از جوانان روستا مشغول به كار شده بودند .همچنین صنعت سوزندوزی بلوچی بیشترین سهم را در درآمد زنان روستا داشت.