رابطه ي جهت گيري مذهبي و شادكامي با بحران هويت دربين نوجوانان ساكن در مراكز نگهداري بهزيستي ونوجوانان عادي شهر رشت

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطهی جهتگیری مذهبی و شادكامی با بحران هویت در نوجوانان ساكن در مراكز نگهداری بهزیستی و نوجوانان عادی است. بدین منظور 37 نوجوان ساكن در مراكز نگهداری بهزیستی و 38 نوجوان عادی با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار مورداستفاده در این پژوهش پرسشنامهی جهت گیری مذهبی، مقیاس شادكامی آكسفورد و آزمون بحران هویت بوده است. داده های بهدست آمده باروش های آماریtمستقل برای مقایسهی دوگروه و رگرسیون گام به گام جهت پیش بینی بحران هویت دراین نوجوانان، مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفت. نتایج تحلیلt مستقل نشان داد كه در نمره كل بحران هویت، نمره كل شادكامی، جهت گیری مذهبی و سازمان نیافتگی مذهبی بین دوگروه نوجوانان ساكن در مراكز نگهداری بهزیستی و نوجوانان عادی تفاوت معنی داری وجود دارد. همچنین میزان مجذور آر تنظیم شده نشان دادكه مؤلفه های جهت گیری مذهبی، سازمان نیافتگی مذهبی و كام جویی و شادكامی حدود0/45 از واریانس بحران هویت را تبیین می كنند. براساس یافته های موجود می توان به نقش خانواده در شكلگیری جهتگیری مذهبی و احساس شادكامی در دوره ی نوجوانی و اهمیت این مؤلفهها در شكلگیری بحران هویت نوجوانان پی برد