ترسيم دنياي نكوهيده در قرآن و تجلّي آن در نهج البلاغه

از آن جا كه یگانه راه نیل به سعادت و مأوا گرفتن در جوار رضوان الهی، از متن دنیا میگذرد، شناخت مختصات وادي دنیا و شیوهي بهرهگیري بهینه از مواهب آن، ضروري مینماید؛ و بدیهی است كه بهترین راه كسب این شناخت، همانا تمسّك به مبانی نورانی دین مبین اسلام و به ویژه تدبّر در زلال معارف قرآن كریم و نهج البلاغه است. بر اساس این معارف ناب، اگر به دنیا به دید آیتی از آیات خداوند نگریسته شود و به عنوان ابزار آبادانی سراي آخرت، به خدمت در آید، سرایی است ستوده؛ اما اگر غایت آفرینش تصوّر گشته و همهي همّ انسان را به خود معطوف دارد، سرایی است نكوهیده. قرآن و نهج البلاغه به شایستگی به توضیح مفهوم و تبیین ویژگیهاي متفاوت این دو سیماي دنیا، پرداختهاند؛ كه لَعِب، لَهو، تكاثُر و تفاخُر، در توصیف دنیاي نكوهیده، آمده است.