كرامات شيخ صفي الدين اردبيلي و شيخ زاهد گيلاني در صفوه الصفا

صفوهٔ الصفا از معتبرترین كتاب های عرفان و تصوف و مشتمل بر شرح حال زندگی شیخ صفی الدین اردبیلی، جد اعلای سلاطین صفوی و مرشدش شیخ زاهد گیلانی است. با توجه به اهمیت عرفانی صفوهٔ الصفا در شناخت عرفان قرن هشتم و همچنین زوایای عرفان شمال غرب ایران این پژوهش در صدد است به تحلیل دیدگاه های این دو عارف در مورد كرامات در این تذكره ی عرفانی ہپردازد۔ شیخ صفی به تبعیت از مرشدش از كرامت به خرق عادتی همانند معجزه و نتیجه ی آن تعبیر كرده و تفاوت آن را با معجزه، در كتمان آن نقل كرده است. كرامات، قطع علایق از درون و مجرد گردانیدن دل می باشد. قدم، سفر از خود به بیرون و رسیدن به مقصود تلقی شده است و همت بی اعتنایی به دو جهان و ماسوی الله است. كرامات شیخ صفی را می توان چند نوع دانست: كرامات انسانی و مكارم اخلاقی، فراست و اشراف بر ضمایر و خواطر و افكار، استجابت دعا و نفرین ( نظر عنف و لطف شیخ) و در نهایت كراماتی كه برساخته ی تخیلی مریدان است. كرامت اصلی وی در صفوهٔ الصفا اشراف بر ضمایر و خواطر است.