بررسي ابعاد پايداري اجتماعي مؤثر در طراحي پياده راه (نمونه موردي خيابان آمادگاه)

توجه به الگوی حركت انسان در فضاهای شهری با جنبش پیاده گستری در اروپا گسترش یافت و موجب بازگشت انسان و حركت پیاده به ركن اصلی طراحی شهری شد. دوران قبل از انقلاب صنعتی معیار اصول طراحی و گسترش شهرها ٬ انسان بود ولی با اختراع توپ و بوجود آمدن خطوط راه آهن فرم شهرها تغییر كرد. در ایران نیز با ورود ماشین ٬ الگوی حركت در شهرها دگرگون شد. توسعه پایدار یكی از اركان مهم در برنامه ریزی و سیاست گذاریهای شهری است. در ایران نیز با ورود ماشین ٬ الگوی حركت در شهرها دگرگون شد. توسعه پایدار یكی از اركان مهم در برنامه ریزی و سیاستگذاریهای شهری است. در ابتدا موضوع توسعه پایدار بیشتر متمركز بر ابعاد زیست محیطی و اقتصادی بود ولی از قرن 21 پایداری اجتماعی نیز بعنوان یكی از اجزای اساسی توسعه پایدار مورد توجه برنامه ریزان قرار گرفت. برای پایداری اجتماعی سه مؤلفه مشاركت، امنیت و كیفیت زندگی را می توان انتخاب كرد كه هركدام شامل معیارها و زیرمعیارهایی مانند پیوستگی اجتماعی، امنیت اجتماعی و غیره است. بعنوان نمونه خیابان آمادگاه اصفهان با داشتن فضاهای معماری مناسب، بناهای تاریخی و معاصر متنوع مورد بررسی قرار گرفته است. در این تحقیق با استفاده از جمع آوری اطلاعات به روش كتابخانه ای و مشاهده و گفتگو با استفاده كنندگان از طریق تكنیك سوات به تحلیل ابعاد پایداری اجتماعی مؤثر در تبدیل شدن این خیابان به پیاده راه پرداختیم.