بررسي اثربخشي مداخله مبتني بر پذيرش و تعهد بر شفقت به خود و انعطاف پذيري روانشناختي مراقبان بيماران اعصاب و روان

هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي مداخله مبتني بر پذيرش و تعهد بر شفقت به خود و انعطاف پذيري روانشناختي مراقبان بيماران اعصاب و روان بود. اين پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش را كليه مراقبان بيماران اعصاب و روان شهر اصفهان در بهار سال 1396 تشكيل دادند كه ابتدا بيمارستان فارابي در شهر اصفهان به صورت در دسترس انتخاب و 30 نفر از از مراقبان بيماران اعصاب و روان از اين بيمارستان و بر اساس ملاك هاي ورود انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفي در گروه هاي آزمايشي (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. پس از آن شركت كنندگان در گروه آزمايش به صورت گروهي، تحت مداخله مبتني برپذيرش و تعهد در طي 10 جلسه 90 دقيقه اي قرار گرفتند و بر گروه كنترل در اين مدت هيچ مداخله درماني انجام نگرفت. گردآوري داده ها به وسيله پرسشنامه شفقت به خود نف (2003) و پرسشنامه پذيرش و عمل بوند (2009) انجام گرفت. جهت تجزيه و تحليل داده هاي جمع آوري شده از روش تحليل كوواريانس استفاده شد. يافته هاي پژوهش حاكي از آن بود كه مداخله مبتني بر پذيرش و تعهد 34 درصد انعطاف پذيري روانشناختي و 51 درصد بر شفقت به خود تاثيرگذار بوده است (0.05>P). همچنين نتايج حاكي از آن بود كه مداخله مبتني بر پذيرش و تعهد 71 درصد بر مولفه هاي شفقت به خود تاثيرگذار بوده است (0.05>P). نتايج پژوهش بيانگر اين است كه مداخله مبتني بر پذيرش و تعهد در نهايت باعث شد انعطاف پذيري روانشناختي و شفقت به خود مراقبان بيماران اعصاب و روان افزايش يافته و احساس رضايت بيشتري از زندگي و شغل خود داشته باشند.