بازتاب كودتاي بيست وهشتم مرداد 1332 درمجموعه شعر"هواي تازه" ي احمدشاملو

هنر و ادبيات هر ملتي در برهه هاي مختلف تاريخ، آيينه ي تمام نماي حوادثي بوده كه در آن جامعه رخ نموده اند؛ به عبارت ديگر، بسياري از انديشمنداني كه سعي در ابراز ايده ي خود داشته، محتواي فكري خود را در قالب منعطف ادبيات برو ز داده اند. يكي از حوادث تكان دهنده ي تاريخ ايران ، كودتاي بيست و هشتم مرداد سال 1332 هجري شمسي است؛ حادثه اي كه به طور جدي نزديك به يك دهه منجر به انزوايي همراه با ترس براي فكر و انديشه ي اهل قلم گرديد و چون هجوم مغولان هر كه را كه انديشه اي در سر مي پروراند، به اجبار ، به انزوا كشاند و به نوعي بزرگترين شوك تاريخ چند وقت اخير ايران به شمار ميرود. شاعران و نويسندگان زيادي اين واقعه را در آثار خويش انعكاس داده و به نسبت متاثر شدنشان، به شرح اين واقعه پرداخته اند. يكي از شاعراني كه در متن جامعه زندگي كرده و چون لوركا و ماياكوفسكي در ميدان حوادث قرار داشته، احمد شاملو است. اين شاعر توانا و صاحب سبك در شعرهايي كه پس از تاريخ بيست و هشتم مرداد 1332سروده است، به ويژه در دفتر شعر هواي تازه به وفور به انعكاس اين شوك تاريخي پرداخته و خود را در زمرهي سياسي ترين شاعران و نويسندگان تاريخ ادبيات فارسي قرار داده است. در اين مقاله به بررسي ميزان بازتاب واقعه ي هولناك بيست و هشتم مرداد در مجموعه شعر هواي تازه سروده ي احمد شاملو پرداخته مي شود و ميزان اين بازتاب در سه بخش توصيف فضاي جامعه ، ياس و اميد و نماد پردازي مورد بررسي قرار مي گيرد.