بررسي جنبه هاي بلاغي در ديوان شعاعي قاجار

محمدحسين بن عيسي دولوبيگلربيگي متخلص به شعاعي از شاعران عصر قاجار است. ديوان شعاعي قاجار شامل مثنوي هاي مصيبت نامه و مختارنامه ، غزليات و قالب هاي ديگر همچون قطعه، قصيده، ترجيع بند، تركيب بند، رباعي و ... است و در مجموع حدود هفده هزار بيت مي باشد كه آن را در دوره بازگشت ادبي سروده است؛ به همين دليل در مثنوي هايش بيشتر به تقليد از شاهنامه فردوسي و در غزليات از سعدي و حافظ پيروي كرده است. در اين مقاله به بررسي سطح ادبي ديوان شعاعي قاجار پرداخته شده، زيرا آرايه هاي ادبي يكي از مهم ترين عوامل مخيل شدن كلام و توليد شعر است و همچنين با بررس ي عناصر ادبي مي توان به سبك خاص شعري شاعر پي برد..آرايه هاي ادبي ديوان شعاعي، از وجوه آرايه هاي لفظي و معنوي كه شامل بديع و بيان مي شود؛ مورد بررسي قرار داده ايم.زبان شعري شعاعي ساده و روان، تعدد جملات كوتاه (تعدد فعل) در يك بيت، تشبيهات محسوس، استفاده مناسب از انواع صورخيال از جمله خصوصيات سبكي شعر شعاعي قاجار مي باشد.