بررسي تطبيقي مضمون هاي حكمت آميز در اشعار متنبي و صائب

پيشينه ي سرودن اشعار حكمي در شعر عربي و شعر فارسي به دوره ي قبل از اسلام بر مي گردد و به عنوان يكي از مهمترين مضامين شعري مورد توجه شاعران بوده است. متنبي و صائب، دو شاعر بزرگ ادبيات عربي و ادبيات فارسي هستند كه به حمكت و اندرز و خلق معاني و مضامين، شهرت دارند. حكمت در شعر اين دو شاعر، از بسامد بالايي برخوردار است و يكي از مضمون هاي اصلي شعر آنها به شمار مي رود. يافته ي اساسي اين پژوهش آن است كه تجربه هاي شعري، آشنايي با حكمت ايراني و يوناني، بهره گيري از فرهنگ و آموزه هاي ديني، از منابع حكمت در شعر اين دو شاعر است. صائب در سرودن برخي از مضامين حكمت آميز خويش به شعر متنبي نظر داشته است و از لحاظ سبك و خلق معاني و مضامين شعري ميان شعر اين دو، تشابه وجود دارد. اين تشابه از راه تجربه هاي زندگي، سفرهاي طولاني و آموزه هاي ديني بوده است. افزون بر اين، تفاوت هايي نيز، ميان حكمت هاي اين دو شاعر وجود دارد كه بيشتر از باب ويژگي هاي شخصيتي، دنياي روحي و بينش عرفاني آنها بوده است. اين پژوهش بر آن است تا بر پايه ي ادبيات تطبيقي (مكتب آمريكايي) به بررسي و تحليل جنبه هاي مشترك و متفاوت شعر متنبي و صائب بپردازد. دو محور اساسي اين پژوهش عبارتند از: 1. مقدمه اي درباره تاريخچه حكمت در ادب فارسي و عربي و كليات پژوهش. 2. شرح حال مختصر دو شاعر و در نهايت تحليل تطبيقي مضمون هاي حكمي در شعر آنها.