شخصيت فقهي رافعي قزويني و معرفي دو اثر وي: «العزيز شرح الوجيز» و«المحرر في الفقه الشافعي»

قزوين از قرن سوم هجري به بعد از مراكز مهم علمي در جهان اسلام به شمار آمده و داراي نويسندگان و دانشمندان بزرگي بوده است. در اين مقاله با روش توصيفي تحريري در مورد يكي از آنها صحبت مي شود. ابوالقاسم عبدالكريم بن محمد رافعي قزويني، فقيه شافعي، محدث، مفسر، اصولي، و تاريخ نگار ايراني كه در اواخر قرن ششم هجري ظهور كرد. رافعي در آن برهه از زمان به عنوان مجتهد، مرجع، رئيس شافعيه و ناشر اصول و فروع مذهب، با تلاشهاي مستمر، نقش و تأثير اساسي در تنقيح و تحرير مذهب شافعي داشته و با هموار كردن راه براي امام نووي فقيه شافعي، سعي در يكپارچگي و رشد و پيشرفت و تبيين آراء معتمد مذهب داشته اند. امام رافعي آثار مفيدي در راستاي خدمت به مذهب شافعي كه بخشي از جهان اسلام مقلد آن مذهب بوده و هستند؛ و همچنين فرهنگ و تمدن اسلامي داشته، كه دال بر وسعت و توانايي و تبحر ايشان مي باشد از جمله: « المحرر في فقه الإمام الشافعي» و « العزيز شرح الوجيز» كه جزو كتاب هاي اصلي و پايه و معتبر در فقه و عمدة محققين در مذهب شافعي مي باشند. در اين دو اثر توجه زيادي به تحرير و بازبيني مذهب و تحقيق مسائل و تدقيق آن و همچنين ذكر اقوال و وجوه وطرق و تخريجات آن به همراه ترجيح و تصحيح شده است؛ تا جايي كه به مرجع فقهاي شافعيه در فتوي و تدريس و تصنيف و نگارش تبديل شده اند.