واكاوي برنامه‌ها و سياست‌هاي وزارت جهاد كشاورزي در بخش طيور در راستاي پايداري توليد و امنيت غذايي

امروزه رشد روزافزون جمعيت و كاهش نگران‌كننده منابع توليد مواد غذايي لزوم توجه جدي به برنامه‌ريزي و سياست‌گذاري‌هاي ملي را جهت تأمين و تضمين امنيت غذايي جامعه بيش از پيش تبيين نموده است. در اين ميان پرورش دام و طيور به عنوان منبع اصلي تأمين غذا و بويژه تأمين پروتئين از جايگاه والايي در بهداشت، سلامت و امنيت جامعه دارا بوده و اين بخش از كشاورزي به صورت صنعتي بزرگ و مهم در اقتصاد كشورها در آمده است. اين مقاله كه به روش توصيفي و با استفاده از منابع، آمار و اطلاعات رسمي موجود در آمارنامه‌هاي كشاورزي و ساير مراجع ذي‌صلاح و برنامه‌هاي كلان توسعه كشور تدوين گرديده است ضمن بررسي و شناسايي روند تغييرات بخش طيور در ايران به واكاوي اهداف، سياست‌ها و برنامه‌هاي بخش كشاورزي مي‌پردازد. نتايج مطالعات و بررسي‌هاي به عمل آمده نشان از وجود چالش‌هاي اجرايي عديده در صنعت طيور و وجود تضادها و مغايرت‌هايي در آمار و ارقام و اطلاعات دارد كه اين امر هدف‌گذاري و برنامه‌ريزي منسجم در جهت توليد پايدار محصولات دامي را در كشور با چالش‌هايي جدي مواجه نموده و موجب بروز پارادكس‌هايي در سوگيري‌هاي بلندمدت توسعه كشاورزي كشور شده است. در نهايت پيشنهاد گرديده است كه در كنار توجه به زيرساخت‌ها و سرمايه‌گذاري‌هاي لازم در خصوص پتانسيل‌ها و منابع توليد، عنايت خاصي نيز به مقوله نرم‌افزاري از قبيل تغيير و اصلاح الگوي كشت، برنامه‌ريزي سيستميك و جامع در بخشطيور، مديريت دانش، فرهنگ‌سازي و توسعه فعاليت‌هاي آموزشي و ترويجي و شكل‌گيري و تقويت نظام تعاوني براي بهره‌برداران بخش طيور كشور صورت پذيرد.