تحليل حكايتي از گلستان بر مبناي نقد تاريخ گرايي نو

در حالي كه عمده نتايج تحقيق ها و برداشت كلي ما از آثار سعدي، نام او را با مقوله ي تربيت عجين ساخته؛ اما بازنگري و دوباره خواني اين آثار، مي تواند زواياي تاريكي را بر ما آشكار سازد. تاريخ گرايي نو، رهيافتي است كه عنصر قدرت را مهم ترين زمينه ي آثار ادبي قلمداد مي كند و با ردگيري گفتمان هاي موجود در متن، مناسبات و بازي قدرت را نمايان مي سازد. هدف اصلي اين پژوهش تبيين گفتمان تربيتي سعدي است كه به خميره و سرشت فطري افراد معطوف مي باشد. او هر كسي را سزوار تربيت ندانسته و صرفا "طبع مستعد" را به عنوان شرط اوليه ي پذيرش تربيت، ملاك قرار مي دهد. از سوي ديگر ميل سعدي به برقراري امنيت، فضا را براي گفتمان امنيتي مطلوب مي سازد تا نژاد افراد را ملاك سنجش حقيقت انسان قرار دهد. در اين حكايت، سعدي و پادشاه با تاكيد بر گفتمان ژنتيكي، فرد "ناقابل" و "بدبنياد" را مخل امنيت دانسته و "منقطع كردن نسل فساد" آنها را بهتر از تربيت و پرورش مي دانند.