دو جريان متضاد همگام در غزليات وحشي بافقي

وحشي بافقي يكي از شعراي مشهور ادب فارسي است كه اكثر منتقدان او را اولين يا حداقل برجسته ترين شاعر مكتب واسوخت دانسته اند. اگر چه سخن منتقدان در اين زمينه درست مي نمايد اما به موازات اشعار واسوختي، غزل هايي به سبك عراقي كه در آن شأن و منزلت معشوق در اوج , و عاشق در حضيض مي باشد، بسيار است. از اين مهم تر اشعار«سگيه» كه در آن شاعر، خود را سگ معشوق خوانده است در ديوان او كم نيست. لذا به نظر مي رسد اشعار «سگيه» وحشي يا ديگر اشعارش در زمينه ي واسوخت تا حدي تصنعي مي نمايد، در اين مقاله سعي شده است، در مورد اين دوگانگي اشعار وحشي كه بعضا در يك غزل اتفاق افتاده است، بحث شود.