پژوهشي در بازنمايي خانواده در گزيده اي از داستان هاي واقع گراي هوشنگ مرادي كرماني

خانواده نزديك ترين نهاد اجتماعي به انسان است كه نوع روابط اعضاي آن با هيچ يك از نهادهاي ديگر قابل مقايسه نيست. اين نهاد پويا و مقاوم، تحت تأثير شرايط اجتماعي با دگرگوني هايي در شكل و محتوا در طول تاريخ به شكل امروزي خود رسيده است. بنابراين خانواده در تعادل رفتاري، شكل گيري شخصيت، فرهنگي - پذيري، همانندسازي و اجتماعي شدن اعضا ايفاي نقش مي كند و داراي اهميت است. كودكان مسير اجتماعي شدن آغازين را در خانواده طي مي كند و جامعه پذيري ثانوي را در تعامل با ساير كارگزاران نظير مدرسه، گروه همسالان و رسانه ها مي گذرانند. ادبيات داستاني كودكان و نوجوانان به عنوان رسانه اي پر مخاطب در ساخت ذهني و تثبيت الگوهاي فرهنگي تأثير شاياني دارد، بنابراين نحوه ي بازنمايي خانواده در اين آثار به علت به شدت الگو پذير بودن مخاطبان مي تواند ساختار ذهني كودكان و نوجوانان را در چگونگي نگرش به خانواده شكل دهد. اين امر ضرورت پژوهش را در اين حيطه ايجاب مي كند. در اين پژوهش براساس نظريه ي بازنمايي استوارت هال و به شيوه ي تحليل متن، نحوه ي بازنمايي خانواده در گزيده اي از داستان هاي واقع گراي هوشنگ مرادي كرماني تحليل و بررسي شده است. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد، در آثار هوشنگ مرادي كرماني، از نظر ابعاد، شكل، كار كرد و محتوا، الگوهاي متنوعي از خانواده ي هسته اي بازنموده شده، داستان ها بازتابي از زندگي عادي اقشار مختلف اجتماع است و به كار كردهاي مثبت شبكه ي خويشاوندي و نقش تعيين كننده ي زن در خانواده به كرات اشاره شده است.