نقد تطبيقي اشعار نيما يوشيج و فروغ فرخزاد با تاكيد بر آموزه هاي مكتب رمانتيسم

در اين مقاله تلاش شده است تا اساس نقد تطبيقي مكتب رمانتيسم و جايگاه آن به عنوان يكي از مكتب هاي بزرگ ادبي در اشعار شاعراني چون نيما يوشيج و فروغ فرخزاد مورد بررسي قرار گيرد. مكتب ادبي رمانتيسم و مؤلفه هاي آن در اواخر قرن هيجدهم در اروپا پديد آمد. اين مكتب ادبي به عنوان نياز فكري و دروني و در مفهومي نوين نياز اجتماعي و سياسي و فرهنگي، پيوسته مورد توجه بوده است و داراي مشخصه هايي چون آزادي، علاقه به طبيعت، درون گرايي، اجتماع، انسان دوستي و فرديت مي باشد كه در اواخر قرن نوزدهم به سبب گسترش روابط، شاعران شرقي با مكتب رمانتيسم آشنا شدند و از آن ايده گرفتند. نيما و فروغ از چهره هاي صاحب سبك شعر پارسي هستند. نيما و فروغ هر دو از طريق ادبيات فرانسه با مكتب رمانتيك آشنا و از آن تاثير پذيرفته اند اما بايد گفت شعر نيما از رمانتيسم فرانسه و شعر فروغ از رمانتيسم انگليسي بيشتر تاثير پذيرفته اند؛ در نتيجه اين پژوهش به بررسي مضامين و مظاهر رمانتيك در اشعار نيما يوشيج و فرخزاد با توجه به شرايط اجتماعي و وضعيت فرهنگي آنان پرداخته است.