آمايش سرزمين و توسعه پايدار در ناحيه ژئوپليتيكي جنوب شرق ايران

با توجه به اینكه امروزه، پایه بسیاری از فعالیت های انسانی، فعالیت كشاورزی است، لذا برای بهبود این فعالیت تلاشهای زیادی انجام شده و نیز برنامه ریزی های بسیاری در حال انجام است. تعیین توان بالقوه و تخصیص كاربری های متناسب با توان سرزمین، روشی است كه می توان میان توان طبیعی محیط، نیاز جوامع، كاربری ها و فعالیت های انسان در فضا یك رابطه ی منطقی و سازگاری پایدار به وجود آورد. امروزه، با استفاده از آمایش سرزمین می توان به ارزیابی توان اكولوژیكی سرزمین پرداخت، خصوصا در منطقه ی جنوب شرق ایران كه دارای پتانسیل های محیطی بسیاری است. البته بعضی از شهرهای ناحیه ژئوپلیتیكی مذكور با روشهای علمی فراوان از ذره ذره منابع محیط استفاده كرده اند و نتایج مطلوبی كسب نموده اند. در واقع، ارزیابی توان یك استراتژی اساسی برای استفاده از سرزمین تلقی می شود، چرا كه با شناسایی و ارزیابی خصوصیات اكولوژیكی منطقه، توسعه ای همگام با طبیعت حاصل می شود. در تحقیق حاضر مطرح می شود كه آگاهی از استعدادها و تعیین پتانسیل ها در سرزمین خصوصا در سرزمین های جنوب شرق ایران می تواند راه گشای تهیه و اجرای طرح های كاربردی و عملی به منظور نیل به اهداف اقتصادی، حمایتی و حفاظتی باشد. این تحقیق از نوع بنیادی بوده و با روش توصیفی - تحلیلی و با استفاده از روشهای كتابخانه ای و رایانه ای صورت گرفته است.