شكار در ادب غنايي (عاشقانه و عرفاني) با تأكيد بر اشعار شاعران كلاسيك

روابط ميان انسان و حيوان قدمتي بسيار ديرينه دارد. انسان همواره از حيوانات در جهت منافع و رفع نيازهايش بهره برداري كرده و از آن زمان كه براي حفظ بقا، تغذيه و معيشت به تلاش پرداخت، شكار حيوانات را راه چاره دانسته است. اين موضوع در شعر شاعران، به ويژه در ادب غنايي (عاشقانه و عرفاني) انعكاس گسترده اي داشته و از راه تمثيل، تشبيه و استعاره هاي زيبا، افكار، عقايد، احساسات، عواطف و انگيزه هاي دروني شاعر را به خوبي نمايان ساخته است. در عالم واقعيت اين صياد و شكارچي است كه نخجير و صيد را در دام خود گرفتار و سپس شكار مي كند. اما در ادب غنايي، عكس اين مسئله را شاهد هستيم و موضوع شكار رنگ عاشقانه به خود مي گيرد؛ چه زميني و چه آسماني و اين، نكته ي اصلي و اوج بحث اين پژوهش است.