بررسي نمادها در اشعار طاهره صفارزاده

زبان نمادين به عنوان يك مكتب ادبي در دو دهه ي پاياني قرن هيجدهم در غرب ظهور كرد .تاريخ نماد نشان مي دهد كه هر موضوعي مي تواند ارزش نمادين پيدا كند به شرط اين كه فضا و بستر مناسب براي گسترش معناي آن مهيا شود .نماد يكي از پوياترين صورخيال است كه موجب گستردگي معنا مي شود. عمده ترين ويژگي سخن نمادين عبارتند از: آشنايي زدايي ، معنازايي، اثر گذاري در اقوام و فرهنگ ها ، ايجاد وحدت ملي و تحول ارتباط با پديده هاست . نماد و نمادپردازي در شعر شاعران معاصر كاربرد خاص و مهمي داشته است. تاثير زندگي مدرن از يك سو و تاثير سنت هاي ادبي، خاصيتي دوگانه و متفاوت به نمادهاي شاعران معاصر داده است. در شعر طاهره صفارزاده، سنت هاي ادبي در نمادسازي شعري او تاثير بسزايي داشته است. شاعران زن معاصر تلاش كرده اند كه عواطف و احساسات خود را به عنوان گفتار زنانه با زنانه نويسي وارد مقوله ي ادبيات كنند. همزمان با رشد و گسترش شاخه هاي مختلف زبان شناسي از نقاط مختلف جهان، زبانشناسان متوجه شدند زيان زنان و مردان داراي اختلافات زيادي هستند. اين شواهد و مدارك همگي بر اين نكته تاكيد دارند كه زنان و مردان زبان را به شيوه هاي متفاوتي به كار مي برند و هر جنس اصطلاحات، واژه ها و حتى اشكال نحوي خاص خود را دارد. جامعه شناسان زبان اين تغييرات را ناشي از عوامل متعددي از جمله نژاد و قوميت، مذهب، طبقه ي اجتماعي، سطح تحصيلات و بالاخص جنسيت مي دانند. در اين نكته كه واژه هاي نمادين تا چه ميزان متاثر از جنسيت است براي نقد و درك شعر زنان مفيد خواهد بود.