بررسي عنصر رنگ و رنگواره در ادبيات منظوم كودك (بر پايه ي آثار مصطفي رحماندوست، عباس يميني شريف، ناصر كشاورز، شكوه قاسم نيا و بنفشه رسوليان)

ادبيات كودك و نوجوان، يكي از اركان اصلي و مهم فرهنگي و ادبيات هر جامعه اي است، و يكي از بهترين شيوه هاي تربيتي به ويژه براي كودكان و نوجوانان، آموزش غير مستقيم از طريق شعر، شيوه ي القا و آموزش مفاهيم خاص از طريق شعر است كه كودك را براي رويارويي با مسايل مختلف زندگي آماده مي كند و آموزش هاي لازم را به او مي دهد. رنگ به عنوان موثرترين عنصر در حوزه ي محسوسات انساني در شعر شاعران كودك نقش مهمي بر عهده دارد، شاعران شعر كودك با استفاده از واژه هاي رنگين تصاوير شاعرانه ي اشياء و طبيعت را براي كودكان محسوس تر و قابل فهم تر مي كند، اين امر باعث زيبايي شعر و لذت كودك نيز مي گردد. معمولا در شعر كودكان جلوه هاي رنگي در ساختار صفت و موصوف به ظهور مي رسد و رنگ هايي چون سياه سبز، زرد و قرمز از بسامد بالاتري نسبت به بقيهي رنگ ها برخوردارند؛ رنگ سياه بيشتر مربوط به حيواناتي نظير گرگ، گربه، سوسك، مرغ، كلاغ، غول، ديو و همچنين شب، پر، مو، بيابون، تيغ، آسمان و... رنگ سبز مربوط به جنگل، باغ، سبزه، روستا و رنگ زرد مربوط به خورشيد، ميوه هايي مثل سيب، گلابي، هويج، جوجه و قرمز مربوط به ماهي، گل، كفش، لب، توپ و... مي شود. در اين مقاله با بررسي 120 اثر از پنج شاعر معروف جلوه ي رنگ و رنگ واره ها مورد تحليل و بررسي قرار گرفته است.