كج انديشي و افكار خرافه آميز در اشعار قاآني

ادبيات عاميانه هر قوم و ملتي بخش عظيمي از فرهنگ معنوي آن ملت است كه سينه به سينه از نسل هاي قديم تا به امروز نقل شده و در گذر زمان حافظ هويت فرهنگي ملت ها بوده است؛ اين نوع ادبي شامل عادات، سنن، افسانه ها، قصه ها، باورها، آيين ها، ترانه ها، آداب و رسوم و بخش بسيار گسترده اي است كه پس از آشنايي ايرانيان با نوشتار و ادبيات غرب، مورد توجه قرار گرفت؛ بخش قابل توجه از ادبيات عاميانه ايران، افكار خرافه آميز است كه بر زبان عوام جاري است؛ اين كاربردها در نثر فارسي و به خصوص در نوع ادبي داستان و رمان بيشتر از شعر بود؛ با اين حال در شعر فارسي و به ويژه در شعر شاعراني كه با فرهنگ عامه آشنا بودند گسترهي وسيع تري يافت. قاآني به بسياري از آداب و عقايد زمان خود كه بين مردم عامه رايج بود، اعتقاد داشته و به آنها پايبند بوده است؛ وجود نمونه هاي بي شمار خرافات و باورهاي عاميانه در شعر قاآني همه نشان از دقت و توجه او به آداب، عادات و عقايد رايج در زندگي عامه ي خلق دارد. در اين مقاله سعي بر آن است با بررسي اشعار قاآني و يافتن مواردي از خرافات، آداب و رسوم و باورهاي موجود در اشعار او و توضيح و تبيين آنها چهره ي ادبيات عامه يا بخش هايي از آن در شعر قاآني روشن شود.