سامانه تعيين موقعيت زمين پايه

سیستم برد بلند Loran-C طی سالهای ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۰ میلادی توسط ايالات متحدة آمريكا و اتحاد جماهير شوروي سابق با ترسيم چشم انداز استفاده از اين سيستم در كاربردهاي نظامي توسعه يافت. این سیستم یكی از ابزارهای پیروزی متفقین بر متحدین بود و در طی جنگ جهانی دوم با نامهای لورن A و لورن C نامگذاری شد. تا پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ تعداد ایستگاههای زمینی این سیستم به ۷۵ و تعداد گیرنده های مورد استفاده در هواپیما و كشتی متفقین به ۷۵۰۰۰ رسید. از سال ۱۹۴۵ به بعد از سوی آمریكا و انگلیس بعنوان ابزارهای هدایت ابتدا در كشتی های جنگی و سپس در هواپیمای جنگی مورد استفاده قرار گرفتند. سامانه لورن از یك ایستگاه اصلی و دو ایستگاه فرعی سیگنالهای رادیویی با فركانس پایین را به سمت گیرنده ارسال می نماید. بطوریكه اختلاف زمانی بین فركانسهای رسیده در سرعت انتشار امواج ضرب و به اختلاف فاصله تبدبل و در نهایت مكان هندسی نقاط با فاصله مساوی از دو فرستنده بعنوان خطوط موقعیت برای گیرنده تعیین میشود. در اين مقاله نحوه تعيين موقعيت با سامانه LORAN در مقايسه با عملكرد GPS ارائه مي‌گردد