نقد و تحليل كاركردهاي داستاني در گزيده اي از داستان هاي مثنوي معنوي

پژوهش حاضر به نقد و تحليل عناصر داستان در گزيده اي از داستان هاي مثنوي اختصاص يافته است. پس از مقدمه كه اشاره اي به عناصر داستان: پيرنگ، شخصيت، درون مايه، موضوع، لحن، فضا و صحنه است نگاهي گذرا به مثنوي داشته و سپس به بررسي پانزده داستان از داستان هاي مثنوي، نقد و تحليل و ارائه ي داده هاي آماري پرداخته شده است. داستان ها داراي پيرنگي ساده هستند. زبان مولوي، سادگي و بي پيرايگي لفظي معني ژرف سهل و ممتنع، به كارگيري قصه و تمثيل و تبع آن، جهان شمول بودن اين شاهكار جاويد ادب فارسي بدان تازگي بخشيده است و آن را از بسياري جوانب از جمله در ساختار داستاني، قابل بررسي كرده است. فضا و لحن در آغاز داستان ها بيشتر غم آلود و پر از ترس و دلهره است كه در پايان به شادي تبديل مي شود. پيرنگ داستان ها نيز ساده اند كه از پايان بسته برخوردارند و روابط على و معلولي بين حوادث قوي است.