عارف و مقام رضا در امهات كتب عرفاني با محوريت مثنوي معنوي

يكي از مقامات محوري در سيروسلوك كه مي تواند محل تلاقي چند مقام وحال ديگر باشد، «مقام رضا» است كه در امهات كتب صوفيه مورد توجه قرار گرفته و هريك از عرفا آن را در تقسيم بندي هاي گوناگون ارائه كرده اند. تأكيد بر طي اين مرحله در تمامي منابع مشهود است و اكثريت كتبي كه در حوزه عرفان نظري نگاشته شده اند، اين وضعيت روحاني را جزو مقامات به حساب آورده اند اين مقاله دربردارنده آراء عرفا در خصوص «مقام رضا» است و از اين كه زمينه ساز درك اختلاف و تشابه است، داراي اهميت مي باشد. در اين ميان مثنوي مولانا به عنوان متن عرفاني به بيان حالات مختلف عارف در مقام رضا» پرداخته است و بيان مي دارد كه چه حالاتي بر وي عارض مي شود كه راه تسليم مي سپرد و شكايتي ندارد. در پايان اين بررسي به اين نتيجه مي رسيم كه رضايت مندي عارف هميشه جنبه اختياري و داوطلبانه ندارد و در پي كشف و شهودي به اين مقام دست نمي يابد بلكه نتيجه عجز و ناتواني در برابر قضاي الهي است . شيوه تحقيق اين مقاله توصيفي - تحليلي و روش گردآوري اطلاعات كتابخانه اي است.