بررسي و تحليل منظومه ي غنايي شاهرخ و گلرخ

ميراث مكتوب باقيمانده از گذشتگان جزء مهمي از فرهنگ و تمدن كشور ماست. آثار ادبي هر ملت آينه تمام نماي فرهنگ و تمدن آن ملت است. آثار ادبي بيانگر عواطف انساني، مسائل رواني و دروني و نشان دهنده هنرهاي كلامي و در نهايت ايجاد روح التذاذ ادبي است. با وجود گذشت يك سده از آغاز احياء و تصحيح نسخ خطي تنها بخش اندكي از گنجينه نفيس و ارزشمند داستان هاي غنايي چاپ شده و در اختيار ادب دوستان قرار گرفته است. و چه بسا شاعران و نويسندگان بزرگي كه هنوز خود و آثارشان در پرده خمول و گمنامي باقي مانده اند، اديباني كه روح بلندشان به آنان اجازه داده تا با بهره گيري از تخيل و كلام در پهنه ادب و هنر جولان دهند. شاهرخ و گلرخ، از جمله داستان هاي روايي است كه در قرن دوازدهم توسط نويسنده اي چيره دست به رشته تحرير در آمده است و تاكنون در غبار فراموشي و نسيان باقي مانده است. كوشش نگارندگان بر آن است كه در اين مقاله ضمن معرفي اين اثر، توجه خوانندگان را به ارزش هاي داستاني آن معطوف سازند.