بررسي تصاوير نظامي گنجوي در بيان طلوع و غروب خورشيد در منظومه ي "خسرو و شيرين"

در ميان شاعران كهن زبان فارسي، نظامي گنجوي بيش از ديگران عنصر خيال را براي به تصوير كشاندن ادراكات خود در اختيار گرفته است. اين مقاله كوشيده است، به شيوه ي توصيفي تحليلي به تصوير پردازي نظامي از برآمدن و فرو رفتن خورشيد در بامداد و شامگاه بپردازد و ويژگي هاي بارز اين تصورات شاعرانه را در شعر وي واكاوي نمايد. نتايج نشان مي دهند كه او اغلب با موضوع طلوع و غروب خورشيد با بسامد بالا و تراكم فراوان، تصوير خلق كرده است. در اين ميان استعاره بزرگترين دستاويز او براي تصوير پردازي است. نظامي در اين راه اغلب عناصر محسوس و عيني را به خدمت گرفته است و در همان حال به معناي نمادين واژه ها نيز توجه داشته و سعي كرده آن ها را با بخش هايي از داستان مرتبط سازد.