اسطوره جاودانگي (زندگي پس از مرگ از منظرآثار منتخب حماسي جهان)

ادبيات تطبيقي با بررسي آثار كهن ملي كه مهد جهان بيني و خالق آثار طراز اول حماسي جهان هستند، ضمن پرده برداشتن ازائدولوژي‌ها و بينش و آمال آنان، نزديكي و شباهت افكار مردمان‌شان را روشن مي‌سازد، چنان كه با تأمل در شاهنامه، مهابهارات، ايلياد و انه‌ايد كه شاهكارهاي بزرگ حماسي جهان هستند مي‌توان دريافت كه مردمان باستان چگونه مي‌زيستند، اعتقاد و باورهايشان چگونه بود و با طبيعت و عناصر آن چه تعاملي داشتند و همه‌ي اين ها با واكاوي افكار و دغدغه‌هاي سرايندگان اين آثار كه در واقع نمايندگان انديشه و احساس هر ملتي هستند، ميسر مي‌شود. خالقان اين آثار، با تفسيري كه از جهان و موقعيت انسان به دست مي‌دهند، به بيان تمام نماي زندگي پرداخته و آفرينش جهان و انسان را در آيينه برترين دستاوردهاي ادبي و هنري خود نشان داده‌اند. اعتقاد به زندگي پس از مرگ و بهشت و جهنم امري است كه انسان از ابتدا با آن دست به گريبان بوده و داراي پيشينه اي كهن است. در اساطير ملل مختلف، روان انسان پس از مرگ، راه ها و مراحل دشواري را در پيش مي گيرد و به دنيا و قلمرو مردگان وارد مي شود و در اعتقاد برخي از آنها، كردار نيك و بد او سنجيده مي شود و سرانجام به يكي از دو منزلگاه نهايي؛ يعني بهشت يا دوزخ در مي آيد و يا اينكه روح انسان از بدنش جدا شده و در جسم ديگري خواه انسان و يا حيوان حلول مي‌كند و به زندگي دوباره ي خود در كالبدي جديد ادامه مي‌دهد. در اين مقاله سعي شده است اعتقاد به زندگي بعد از مرگ در بزرگترين حماسه‌هاي جهان بررسي و بيان شود.