بررسي سبك سعدي وبايد و نبايدها در مواعظ

شعر تعليمي شعري است كه هدف اصلي سراينده، آموزش حكمت، اخلاق، اجتماعيات و همچنين تشريح و تبيين مسائل و انديشه‌هاي مذهبي، تربيتي و مضامين متنوع با موضوع پند و اندرز است. پرمايه ترين مباحث تعليمي و سخنان پندآموز در آثار سعدي از جمله مواعظش، موج مي زند. او جامعه اش را بر پايه ي اخلاق و سيرت اسلامي بنا مي كند و معتقد است كه در اخلاق، بايدها و نبايدهايي وجود دارد كه بايد بر پايه‌ي روشي اعتدالي بنا شود. مواعظ سعدي از لحاظ اشتمال و احتوا بر مفاهيم و مضامين پندگونه، يكي از آثار قابل توجه است كه علاوه بر جنبه‌ي وعظ و اجتماعيات، به عنوان مرام نامه و دستورنامه‌ي زندگي مورد توجه خاص و عام بوده است.تا به اكنون پژوهشي در سبك و روش سعدي در مواعظ، نشان دادن بسامد موضوعات اين اثر؛ اعم از اجتماعي، اخلاقي، سياسي و ديني بر اساس ابيات و نمودار دقيق آماري آن انجام نشده است. سعدي در مواعظ، بياني صريح و روشن دارد كه با رويكردي ايجازي، زباني متين و ميانه رو، بدون هيچ گونه خروش و خشمي، زيباترين و مؤثرترين عواطف شاعرانه را مطرح مي سازد كه مي توان آن را در سه حوزه اخلاقي، ديني و اجتماعي دسته بندي نمود. همچنين رويكردش به مسائل، برگرفته از روح زمان شاعر و جامعه‌شناسي زمانه‌ي اوست كه سعي‌ مي‌كند در قالب موعظه، سلطنت و سياست حاكم را با زبان نرم و تأثيرگذارش به سوي بايدها و نيكي‌ها سوق دهد.