مدلسازي توزيع ذرات معلق در هواي تهران با استفاده از GIS

ذرات معلق يكي از آلاينده هاي اصلي در هواي شهرهاي بزرگ از جمله تهران است. فاكتورهاي مختلفي از جمله رشد جمعيت، موقعيت توپوگرافي، شرايط آب و هوايي، رشد سريع شهرنشيني، افزايش گسترده وسائل نقليه موتوري و مصرف بي رويه سوخت هاي فسيلي در افزايش غلظت اين آلاينده نقش دارند. در اين مطالعه، غلظت آلاينده مهم ذرات معلق در هواي تهران با اندازه هاي mر 1 > PM < 10 pm ، PM < 2٫5 ] im PM بوسيله دستگاه اندازه گيري غبار در يك منطقه در غرب تهران در 42 ايستگاه اندازه گيري شده است. دستگاه غبارگير Grimm توسط پرتو ليزر، غلظت ذرات با قطر آيروديناميك مختلف را اندازه گيري مي كند. ميانگين غلظت ذرات با قطر آيروديناميك PM100، PM10 ، PM2٫5 بترتيب 13 / 14 ، 22 / 67 و 95 / 72 "g / m نشان داده شده است. اين مطالعه نشان داد كه كيفيت آلاينده ذرات معلق در هواي تهران از استاندارد "g / m[ 50 براي ذرات pm 10 و استاندارد " g / m 15 براي ذرات mm 2٫5 بسيار زيادتر است (استاندارد ساليانه). همچنين با استفاده از توابع تحليلي GIS پراكنش اين ذرات در منطقه مورد مطالعه، مدل سازي شده است.