سفرنامه پژوهي در مطالعات ادبيات تطبيقي

از آن جا كه روابط بين ملت ها داراي ريشه هاي تاريخي است، از ديدگاه نظرية فرانسوي ادبيات تطبيقي، انجام يك بررسي تطبيقي ميان دو اثر يا دو مؤلف، نخست مستلزم اثبات رابطة تاريخي ميان آن ها بر بنيان شواهد عيني است. هدف مقالة حاضر از يك سو، بررسي اهميت سفرنامه پژوهي در نظرية فرانسوي ادبيات تطبيقي به عنوان عامل واسطه در دادوستدهاي ادبي و اشاره به شيوه هاي پژوهش در اين زمينه و از سوي ديگر،بررسي اهميت سفرنامه ها در مطالعات ادبيات تطبيقي ايران و ويژگي هاي آن ها با اشاره به ديدگاه پيشگامان اين حوزه در ايران است. نگارنده همچنين به اين موضوع كه درك نحوة بينش سفرنامه نويس از فرهنگ و ادبيات يك ملت و چگونگي انتقال وي مي تواند در تبيين نوع تأثيرپذيري ادبيات ملت ها نقشي تعيين كننده داشته باشد، پرداخته است.