نگاهي به انديشه هاي عرفاني عطار در قصايد و غزليات

عطار شاعر و عارف قرن ششم و آغاز قرن هفتم از بزرگترين عرفاي اسلامي است كه‌ انديشه هاي ناب عرفاني را در قالب هاي مختلف شعري به شيوه اي زيبا و جانفروز بيان داشته است. اين مقاله‌ انديشه ها و مضامين عرفاني وي را در تعدادي از غزليات(دويست غزل) و تمام قصايد وي مورد كندوكاو قرارداده و وجوه مختلف تفكر عرفاني شاعر را در موضوعاتي مانند عشق الهي، حجب و موانع سير و سلوك، طلسم وجود انسان، دل(تجلي گاه حق)، ذات و صفات الهي، عجز عقل و شناخت حق به حق، لزوم فقر و نيستي و دنياگريزي و غيره مورد بررسي قرار داده است.