نگاهي به ترجمه ي چهار غزل زيبا از حافظ به تركي آذربايجاني به قلم محمدهادي

در قرون وسطي تأثير متقابل آثار ادبي به زبانهاي عربي و فارسي و تركي بصورت يك حادثه طبيعي ادامه داشته و كلمات و مفاهيم و اصطلاحات مشترك در آثار ادبي قابل توجه بوده است. همچنين بسياري از انواع و اركان شعر از قبيل وزن و قافيه، صورت و معني و هنر سخن آرايي و فنون بلاغت ويژگي‌هاي مشتركي داشته است. شاعران تركي زبان در قرون وسطي بيشتر از سنت‌هاي ادبي ايرانيان پيروي كرده و اندوخته‌هاي متقدمين را با ذوق ادبي و هنرخلاقيت خود در هم آميخته‌اند. اين سنت تا اوايل قرن بيستم ادامه‌يافته است. ترجمه آثار ادبي فارسي به تركي از قرون وسطي شروع شده، ولي رونق چنداني نداشته و از جمله ديوان غزليات حافظ تا بحال به تركي ترجمه نشده. در اين مقال به نقد و بررسي ترجمه چهار غزل از حافظ كه در دوايل قرن بيستم توسط محمد‌هادي شاعر برجسته آذربايجان انجام گرفته است، پرداخته مي‌شود. تحقيق اين موضوع بيانگر آنست كه ترجمه غزلهاي حافظ توسط‌هادي از نظر حفظ امانت در صورت و معني شعر استاد سخن فارسي شايان توجه و قابل تأمل بوده و مي‌تواند الگو قرار بگيرد.