تأثير نوگرايي بر معماري جداره هاي خيابانهاي شهر تهران در دوره قاجار (نمونه موردي خيابان لاله زار)

در دوره قاجار معماري به تبع نوگرايي چهره اي بروني مي يابد و خيابان در مفهوم جديد خويش لبه هاي خودرا براي جاي دهي عناصر خدماتي بر مي گزيند. اين معماري كه در تعامل با خيابان و با داشتن توجه به نماي روبه خيابان شكل گرفته است. به تقليد از معماري اروپا و با استقرار عناصر در لبه هاي خيابان هاي جديدالاحداث،نماهايي شكل گرفتند كه علي رغم غيربومي و نوظهور بودن، تقارن و هارموني مناسبي داشتند و همين امر نوعيوحدت و يكپارچگي به نماي خيابان مي بخشيد. بدنه ميدان توپخانه و خيابان هاي لاله زار و باب همايون نمونههاي مناسبي در اين زمينه هستند. اين نوشتار، از طريق روش توصيفي و تحليل محتوايي مرور متون و استفادهاز اسناد تصويري، به اين تنيجه رسيده است كه با استقرار عناصر در لبه هاي خيابان هاي جديدالاحداث،نماهايي شكل گرفتند كه علي رغم غيربومي و نوظهور بودن تقارن و هارموني مناسبي داشتند و همين امر نوعيوحدت و يكپارچگي به نماي خيابان بخشيده است.