نقد و بررسي رابطه متقابل محيط شهري و معماري با فرهنگ و هويت

معنايي كه محيط و ويژگي هاي كالبدي آثار انساني را به انسان القا مي كنند، مشتمل بر آن دسته از اصول و ارزش هاي فرهنگي وهويتي است كه شكل دهنده محيط مي باشند. به بيان ديگر، محيط مصنوع با سمبلها و تناسبات و اجزا و نشانه ها و اشكال و رنگ ها و عملكردها، در عين حالي كه بيانگر جهان بيني و هويت و فرهنگي است كه باني شكل گرفتن آن شده اند، اصول وارزشهاي آنها را نيز به انسان القا نموده و به نوعي در تحولات فرهنگي و رفتارهاي آحاد جامعه استفاده كننده ايفاي نقش مينمايد. با عنايت به تاثير متقابل محيط و فرهنگ بر يكديگر، شناخت ويژگي ها و فرآيند تاثير محيط بر انسان و بر شكل گيريشخصيت و رفتارهاي او از گذشته هاي دور، از منظر بسياري از متفكران مورد توجه بوده است. معماري به عنوان بستر اتفاقزندگي بشر يكي از تأثيرگذارترين هنرها در جهت نماياندن فرهنگ عامه و الگوهاي ساختاري آن در هر دوره است و اين امرباعث انعكاس كليتي قابل بررسي و قضاوت از فرهنگ، تفكر و ناخودآگاه ملي، در معماري مي شود. اين قضاوت از طرفاستفاده كنندگان محيط و نيز ساير ادوار تاريخي و فرهنگي نيز واقع مي شود. از طرفي، هنگامي كه جامعه همواره فضايي آشنا راتجربه كند، زمينه ساز خودباوري ملي و شكوفايي بيشتر افراد خواهد شد. يادمان باشد معماري ملي بر اساس انديشه ي فرهنگيجامعه ي خود طوري شكل مي گيرد كه افراد در فضايي آشنا، به خودباوري ملي دست يابند. از طرفي همين معماريتشكيل دهنده ي فرهنگي است كه در آن افراد بتوانند در بالندگي فرهنگي و پيشرفت آن نقش داشته باشند. اهداف اين مقالهضرورت توجه به هويت و فرهنگ، و رابطه اين دو در معماري و تاثير متقابل اين دو بر شكل گيري اماكن و در نهايتتوصيه هاي لازم براي بهبود وضعيت كنوني و همچنين در جهت حفظ ارزش هاي فرهنگي و اجتماعي و تقابل صحيح بيننسل ها در فضاهاي جمعي شهر مي باشد.