مقدمه اي بر الگوهاي حكمروايي منطقه اي

امروزه گفتمان غالب در برنامه هاي اصلاحي مديريت شهري از مديريت دولتي نوين به حكمروايي خوب تغيير يافته است . در رهيافت حكمروايي خوب، پيوند سياست، اداره، همكاري و مشاركت تمامي ذينفعان، معيار حكمروايي و مديريت مطلوب بوده و در همين راستا تاكنون الگوهاي متفاوتي از حكمروايي شكل گرفته است. پژوهش حاضر نيز بر آن است تا به بررسي و تشريح اين الگوها بپردازد. بنابر ماهيت مسئله پژوهش، روش تحقيق مناسب براي اين پژوهش، روش توصيفي- تحليلي انتخاب شد كه با استفاده از روش هاي كتابخانه اي و اسنادي پس از جمع آوري اسناد و متون مرتبط، به تجزيه و تحليل مبادرت نموده است. نتايج حاصله نشان مي دهد كه در مطالعات حوزه حكمروايي رويكردهاي ساختارگرايي به عنوان يك ايدئولوژي پژوهشي، به دلايل گوناگون و به طور فزآينده اي به چالش كشيده شده و رهيافتها و مكاتب جديد در عرصه حكمروايي منطقه اي، مانند كنش جمعي نهادي و مديريت عمومي مشاركتي به عنوان ابزاري كار آمد مبناي عمل قرار گرفته است.