آسيب شناسي محله بريم در آبادان

فرسودگي يكي ازمهمترين مسائل مربوط به فضاي شهري روستايي و كالبد يك ساختمان است كه باعث بي سازماني عدم تعادل عدم تناسب و بي قوارگي مي شود. تشخيص فرسودگي و ضايعات در محله هاي شهري وعوامل فرساينده و مخرب، مهم ترين بخش در فرآيند باز زنده سازي يك كالبد شهري است. مطالعات آسيب شناسي كه برمبناي مشاهدات عيني و بررسي هاي فني و تجربي استوار است، به عبارتي درست مشاهدهكردن و پس از آن تجربه و تحليل و استنتاج منطقي و اصولي، نقش مؤثري در شيوه مداخله و اقدام در بافتداشته و به اثر بخشي و سودمندي مرمت، احياء وساماندهي منتهي مي گردد. اين مقاله سعي دارد در ادامه به تشريح مراحل مختلف مطالعات آسيب شناسي، تعيين آسيب هاي وارد آمده و شناخت عوامل مختلف آسيب رسان (طبيعي ، انساني)، بررسي مصالح به كار رفته و فنون كاربردي و ويژگي هاي فني آنها و برخي راه هاي ترميم و جايگزيني عناصر ساختماني در جهت استلحكام بخشي و مقاوم سازي بنا ، بپردازد و پيشنهادات خود رادر جهت حفظ و احياي آثار، بناها و بافت هاي تاريخي در ايران و به طور خاص در شهر آبادان ارائه كند.