مناسب سازي محيط شهري براي عابر پياده

نقش عابر پياده در طراحي شهري نقش بسيار مهم و اساسي است كه متاسفانه در بسياري نقاط دنيا از جمله در ايران به فراموشي سپرده شده است . ما دراغلب موارد خيابانها و فضاهايي را طراحي ميكنيم كه اولويت را به عبور وسايل نقليه داده است و بنابراين براي انسانهايي كه ازاين فضاها استفاده ميكنند شهر يا مكاني را مي سازيم خطرناك،بدون احساس امنيت وخودماني بودن در هنگام حضور در فضاهاي شهري آن . امروزه اتومبيلها روز به روز حاكميت خود را بر شهر بيشترميكنند و به دنبال آن نقش وحضور عابر پياده در فضاهاي شهري كمرنگ تر ميشود . نتيجه اين عمل ساختن شهرها با خصوصيات انساني پايين است، فضاها فاقد حس هويت وصميميت هستند و انسان به فردي غريبه در فضاهاي شهري تبديل مي شود . يكي ديگر از پيامدهاي منفي آن عدم امكان حضور افراد ناتوان و كم توان در فضاهاي شهري است ، در واقع با ايجاد فضاهاي غير ايمن و مخاطره آميز سالمندان و معلولان و خردسالان امكان استفاده از اين نوع فضاها را نخواهند داشت كه اين به نوع خود نقص بزرگي در عملكرد يك محيط شهري به شمار مي رود . طراح شهري به عنوان سازمان دهنده به اين عوامل بايد به راهكارهاي در اين رابطه بيانديشد تا فضاهاي شهري خاصيت انساني تري پيدا كند و در نتيجه محيطي امن تر و قابل قبول تر براي زيست انسان ايجاد گردد . اكنون در بعضي از نقاط جهان عابرپياده و پياده گرايي الويت اول را در هنگام طراحي شهري و سياست گذاري هاي مربوط به آن دارد در واقع با تجربه به اين قضيه رسيده اند كه عابرپياده گرايي سبب ارتقاء و بهبود محيط آن منطقه شهري يا مجتمع زيستي ميگردد . در اين مقاله كه از روش توصيفي تحليلي و روش گردآوري داده هاي كتابخانه اي استفاده مي شود ، به دنبال بررسي پياده گرايي و پياده رو ها و هر آنچه در ارتباط با آن تاثير گذار است مي باشد.