توريسم و توسعه ي پايدارگردشگري روستايي

گردشگري و اقتصاد گردشگري در حال حاضر، در حال تبديل شدن به يكي از اركان اصلي اقتصادذتجاري جهان است، افزون بر اين بسياري از برنامه ريزان و سياستگزاران توسعه نيز از صنعت گردشگري به عنوان ركن اصلي توسعه پايدار ياد مي كنند .در اين راستا گردشگري روستايي نيز جزئي از صنعت گردشگري به حسا ب مي آيد كه مي تواند با برنامه ريزي اصولي و مناسب و شناسايي مزيتها و محدوديتهاي گردشگري روستايي، نقش مؤثري در توسعه اين مناطق و در نتيجه توسعه ملي و تنوع بخشي به اقتصاد ملي برعهده داشته باشد، توريسم روستايي، با هدف توسعه پايدار جوامع محلي در نواحي روستايي، بعنوان ابزاري جهت توسعه اقتصادي و اجتماعي و يكي از مهمترين مشاغل مدرن در مناطق روستايي تجسم يافته است كه با تاثيرگذاري در سه بعد پايداري اقتصادي، اجتماعي و محيطي ضمن جلب مشاركت جامعه محلي در توسعه اقتصاد ملي با پتانسيل حفظ و حمايت از منابع طبيعي و محيط زيست باعث پايداري محيطي مي شود . هدف توسعه پايدار روستايي گسترش امكانات و بهبود شرايط زندگي نسل كنوني و نسل هاي آتي اقشار آسيب پذير روستايي است. در اين مقاله نيز با توجه به اهميت موضوع ، سعي شده است كه ضمن تعريف مفاهيم توريسم روستايي و توسعه پايدار به بررسي نقش گردشگري روستايي به عنوان يكي از راهكارهاي توسعه پايدار پرداخته شود. اين مقاله از طريق مطالعه اسناد و منابع كتابخانه اي انجام گرفته است.