تاملاتي در انديشه هاي دنياگريزي و مرگ انديشي باباطاهر همداني

بنابر عقيدة صاحبنظران و تحقيقات پژوهشگران، باباطاهر همداني از سخن پردازان عارف و صوفي مسلك عصر سلجوقي است. اين دورة تاريخي، از لحاظ سياسي و ديني داراي شرايط خاصي بود. صوفي گري كه حاكمان سلجوقي آن را در راستاي سياست هاي خاص خود، ترويج مي نمودند، ادامة زهد و ساده زيستي صدر اسلام بود كه بعدها و به دلايل گوناگون به افراط كشيده شد و تصوّف نام گرفت. تصوّف در سير تكاملي خودش، مراحل و مقاماتي يافت. زهد و دنياگريزي يكي از مقامات هفت گانة آيين تصوّف است كه تا صوفي خود را از تعلقات دنيوي رها نكند، به مقامات ديگر راه پيدا نمي كند و معرفت كامل به دست نمي آورد. باباطاهر همداني هم تحت تاثير فرامين قرآني و آداب صوفيانه، خود را از وابستگي هاي دنيا رها مي كند و آن را خوار و ناچيز مي شمارد. وي در خصوص مرگ هم داراي حالات عرفاني خوف و رجاء است. زماني كه جلوه هاي هيبت حق در دلش وارد مي شود از مرگ بسيار مي هراسد و از عاقبتش بيم ناك مي شود و زماني هم كه شوق ديدار الهي در وجودش شعله مي كشد و قلبش به رحمت و لطف حق تعلق مي يابد، مرگ طلبي دارد و از آن استقبال مي كند.