آسيب‌شناسي قوانين و مقررات مرتبط با گردشگري در ايران

هدف اين تحقيق آسيب‌شناسي قوانين و مقررات گردشگري كشور است. اين تحقيق از نوع مطالعات توصيفي – تحليلي است و اطلاعات تحقيق از طريق بررسي اسناد و مدارك دستگاه‌هاي اجرايي مرتبط با گردشگري جمع‌آوري و تحليل شده است. نتايج تحقيق نشان‌دهنده ضعف‌هاي اساسي در نظام حقوقي و قوانين و مقررات گردشگري كشور است. در ارتباط با قوانين و مقررات گردشگري بايد اذعان نمود، تعدد و پراكندگي، پيچيدگي و ابهام، ناسازگاري دروني و نا همپوشاني، ناهماهنگ بودن با قوانين ديگر (فرادستي، فرا بخشي و بخشي)، تغيير مداوم و ناكارآمدي از ويژگي‌هاي برجسته وضعيت موجود قوانين و مقررات مرتبط با گردشگري در كشور است. بر اين اساس، سامانه حقوقي و قوانين و مقررات مرتبط با گردشگري بايد در فضايي شكل گيرد كه در آن اصل حاكميت قانون پذيرفته شده، نيازهاي اجتماعي و محيطي اساس تدوين قوانين بوده و مشاركت مردم نيز ديده شود. همچنين اين نظام حقوقي بايد به‌طور عام و قطعي شكل گرفته و قابليت و ظرفيت اجرايي مفاد قوانين و مقررات مورد توجه قرار گرفته باشند و نيز در تدوين قوانين و مقررات رويكرد فرا بخشي بايد غالب باشد.