مدلي براي سنجش سطح مدرنيته سياسي دردولت-ملتهاي جديد

اين مقاله مدلي را براي بررسي و مقايسة مدرنيته‌هاي سياسي در دولت‌ملت‌ها پيشنهاد مي‌كند. پرسش اين است كه: اگر خطوط متفاوتي براي مدرن‌شدن سياسي مردم و دولت‌ها وجود دارد، چگونه مي‌توان اين خطوط را نشان داد؟ راه حل اين مطالعه، مكان‌يابي وضعيت سياسي دولت‌ملت‌ها در دستگاه مختصاتي با چهار وحور و در واقع چهار طيف از تعيين / عدم تعيين حق سرنوشت، توزيع مسالمت‌آميز / خشونت‌آميز قدرت، مشاركت محدود / همگاني در سياست، نهادمندي / نانهادمندي سياسي است. بنا به اين دستگاه مفهومي، مي‌توان مسيرهاي مختلفي را در حركت از وضعيت پيش‌مدرن به وضعيت مدرن، ترسيم نمود. مسيرهايي متعدد كه ممكن است متفاوت و حتي تكينه باشند. با توجه به امكانات اين مدل، مي‌توان ضمن مقايسة دولت‌ملت‌هاي مختلف بدون فروكاستن مقايسه به تكامل‌گرايي، در انواع آينده‌هاي باورپذير، سياست‌هايي جايگزين را تدوين نمود و به جاي منطق پيش‌بيني، از منطق آينده‌پژوهانه در سياست‌گذاري كمك گرفت. واژگان كليدي مدرنيته، نهادمندي، خشونت، مشاركت، حق تعيين سرنوشت