نقد و بررسي ترجمه هاي بيژن الهي در نيت خير، بهانه هاي مأنوس و حلاج الاسرار

بيژن الهي، شاعر، مترجم و نقاشي است كه از نمايندگان بارز و برجسته ي «شعر حجم» به شمار مي آيد. «شعر حجم» از جمله جريان هايي است كه در دهه ي چهل، به عنوان يكي از شاخه هاي شعر معاصر مطرح مي شود و منتقدان بسياري را به خود جلب مي كند. مهم ترين ويژگي هاي اين جريان عبارت است از توجه به شيوه هاي ادراك و سعي در تغيير روش هاي سنتي در ادراك، دقت نسبت به فرم بصري، ايجاد گسست هاي زماني و روايي با تغيير يا حذف زاويه ي ديد، حذف موقعيت هاي انضمامي، بيان ساختار تجربه به جاي خود تجربه و.... اين ويژگي ها در «شعر حجم» موجبات پديد آمدن اشعار و آثاري را فراهم آورد كه درك آن را عجيب و گاه محال مي نماياند. بيژن الهي با خلق اشعاري نظير «برف» و «تراخم» و... خود رابه عنوان شاعر حجم مطرح مي كند. وي علاوه بر آثار مذبور، ترجمه هايي نيز از نويسندگان و شاعران و بزرگان دنيا نظير حلاج، هولدرلين، پروست، جويس، ناباكوف و ... صورت داده است. در مقاله ي حاضر، نگارندگان تلاش مي كنند تا ترجمه هاي الهي در بهانه هاي مأنوس، حلاج الاسرار و نيت خير را مورد دقت قرار دهند.كيفيت گزينش معادل واژگان، ساختار نحوي جملات و نوع تصويرسازي ها در ترجمه هاي وي، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است و نگارندگان به دنبال بررسي اين فرضيه هستند كه بيژن الهي در ترجمه ي آثار- برخلاف ادعايش در سرودن اشعار- نقش قابل تأملي براي سنت ادبي قائل است