رابطه هوش اخلاقي با خودكارآمدي شغلي معلمين مقطع متوسطه شهر اردبيل

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه هوش اخلاقي و خودكارآمدي شغلي معلمان بود. روش: روش پژوهش حاضر توصيفي همبستگي بود و جامعه آماري آن را كليه معلمان مقطع متوسطه ناحيه 2 شهر اردبيل تشكيل داده بودند كه از بين آن¬ها 270 نفر (138 نفر مرد و 132 نفر زن) به روش نمونه¬گيري تصادفي خوشه¬اي انتخاب شدند. براي جمع¬آوري داده¬ها از پرسشنامه¬ هوش اخلاقي و پرسشنامه خودكارآمدي معلم استفاده شد. داده¬هاي به¬دست آمده نيز با استفاده از آزمون-هاي آماري ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چند¬متغيره تجزيه و تحليل شدند. يافته¬ها: نتايج نشان داد كه هوش اخلاقي و ابعاد آن با خودكارآمدي شغلي و همه مولفه¬هاي آن همبستگي مثبت معني¬داري دارد (01/0 P). نتايج تحليل رگرسيون چندمتغيره نيز نشان داد كه ابعاد درستكاري، مسوليت¬پذيري، دلسوزي، و بخشودگي هوش اخلاقي هر كدام به ترتيب 40%، 21%، 45%، و 38% و هوش اخلاقي كل نيز 46 درصد از كل واريانس خودكارآمدي شغلي معلمين را تبيين مي¬كند (01/0 P). بحث و نتيجه¬گيري: با توجه به يافته¬هاي پژوهش حاضر مي¬توان نتيجه گرفت كه هوش اخلاقي پيش¬بين خوبي براي خودكارآمدي شغلي معلمين بوده و مي¬توان با آگاهي از سطح هوش اخلاقي معلمين از چگونگي خودكارآمدي آنان نيز اطلاع يافت.