مقايسه اميد به زندگي مادران داراي فرزند كم توان ذهني مشگين شهر اردبيل و شهرستان بهارستان تهران

هدف از پژوهش حاضر مقايسه اميد به زندگي مادران داراي فرزند كم توان ذهني شهرستان مشگين شهر استان اردبيل و شهرستان بهارستان استان تهران بود.روش پژوهش حاضر علي – مقايسه اي است و نمونه انتخاب شده 100 نفر از مادران داراي فرزند كم توان ذهني شاغل در مدارس ابتدايي استثنايي اين دو شهرستان كه داراي سن 60-30 سال و تحصيلات ابتدايي به بالا بودند و پرسشنامه اميد به زندگي اشنايدر را تكميل كردند. براي تحليل داده ها از روش همبستگي اسپيرمن و آزمون تي مستقل و رگرسيون گام به گام استفاده شده است .نتايج حاصل از پژوهش نشان داد كه ميانگين اميد به زندگي در دوشهرستان متفاوت است و اين تفاوت از لحاظ آماري معنادار است (P 0/05). نتايج نشان مي دهد كه ميزان اميد به زندگي آزمودني هاي شهرستان مشگين شهر نسبت به آزمودني هاي شهرستان بهارستان بالاتر است .ميزان ضريب همبستگي بين سن آزمودني ها و ميزان اميد به زندگي آنها نشان دهنده رابطه منفي و معكوس معنادار است . بطوري كه افزايش سن از ميزان اميد به زندگي مادران مي كاهد . بين ميزان تحصيلات و اميد به زندگي رابطه معنادار وجود ندارد. از آنجايي كه مادران كودكان استثنايي از ميزان اميدواري پاييني برخوردارند و نسبت به آينده فرزندان خود نااميد هستند ، پيشنهاد مي شود مشاوران مدارس استثنايي و ساير متخصصين حوزه روانشناسي نسبت به ارائه راهبردهاي افزايش اميدواري و مثبت نگري اقدام نمايند تا با مسائل زندگي برخورد مناسب داشته و نسبت به زندگي خود نگرش مثبت و توام با اميدواري داشته باشند.