پيش ‬بيني ماندگاري در مداخلات درماني اعتياد بر اساس اختلال‬ هاي شخصيت

هدف: پژوهش حاضر با هدف پيش بيني ماندگاري در مداخلات درماني اعتياد بر اساس اختلال‬هاي شخصيت انجام شد. روش: طرح پژوهش حاضر از نوع توصيفي-همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش كليه معتادان شهرستان اردبيل بودند كه به يكي از مراكز ترك اعتياد مراجعه كردند و 349 نفر از آنان بر اساس جدول كرجسي و مورگان و با روش نمونه¬گيري خوشه¬اي چند مرحله¬اي انتخاب شدند. جهت جمع‬آوري اطلاعات از آزمون باليني چند محوري ميلون-3 استفاده شد. يافته‬ها: نتايج تحليل تابع تشخيص نشان داد كه اختلال‬هاي شخصيت اسكيزوئيد، اجتنابي، افسرده، وابسته، نمايشي، خودشيفته، ضداجتماعي، ساديستيك، وسواسي، منفي‬گرا، خودآزار و اسكيزوتايپال توان پيش‬بيني ماندگاري در مداخلات درمان اعتياد را دارند؛ اما اختلال‬هاي شخصيت مرزي و پارانوئيد توان پيش‬بيني ماندگاري معتادان از مداخلات درمان اعتياد را ندارند. نتيجه‬گيري: بنابراين نتيجه گرفته مي‬شود كه اختلال‬هاي شخصيت، ماندگاري معتادان از مداخلات درمان اعتياد را پيش‬بيني مي‬كنند. اين نتايج داراي تلويحات مهمي براي كمپ ‬ها و مراكز ترك اعتياد مي‬ باشد.