رويكردهاي اسكان موقت پس از سوانح طبيعي در كشور نيوزلند؛ مطالعه موردي: زلزله‌هاي 2010 دارفيلد و 2011 كرايستچرچ

پس از زلزله‌هاي متوالي 2010 و 2011 كانتربري نيوزلند كه به فاصله زماني حدود شش ماه از هم رخ داد، هزاران ساختمان تخريب و افراد زيادي مجبور به ترك خانه‌هايشان شدند. تأمين اسكان موقت براي افراد بي‌خانمان، به‌منظور بازگشت به زندگي عادي تا زماني كه خانه‌هايشان بازسازي شود، يكي از مهم‌ترين چالش‌هاي پيش روي دولت نيوزلند پس از اين سوانح بود. اين پژوهش قصد دارد ضمن معرفي كشور نيوزلند و مخاطرات طبيعي آن، به مطالعه فرآيند و رويكرد تأمين اسكان موقت در اين كشور پس از زلزله‌هاي متوالي كانتربري بپردازد. بدين منظور به گردآوري، مطالعه و بررسي منابع كتابخانه‌اي و جستجوي پايگاه‌ها و منابع اينترنتي پرداخته و اين مقوله را در اين كشور بررسي مي‌نمايد. طبق نتايج تحقيق در نيوزلند به‌منظور تأمين اسكان موقت آسيب ديدگان يك رويكرد سه مرحله‌اي شامل مرحله اول اسكان اضطراري كوتاه‌مدت در مراكز رفاهي، مرحله دوم اسكان موقت كوتاه‌مدت در كاروان‌ها و مرحله سوم اسكان موقت بلندمدت در سه دهكده طراحي و ساخته شده كه به‌صورت استيجاري در اختيار افراد بي‌خانمان قرار مي‌گرفت اتخاذ شد. گرچه اسكان موقت كوتاه‌مدت در كاروان‌ها از سوي آسيب ديدگان پذيرفته نشده و پس از مدت كوتاهي رها شد، اما اسكان موقت بلندمدت در دهكده‌ها رضايت بيشتري در پي داشت.