اثر انگيزش شغلي بر عملكرد شغلي، رضايت شغلي، تعهد سازماني و تمايل به ترك شغل: نقش ميانجي‌گر دلبستگي شغلي

انگيزش شغلي تعيين‌كننده‌ي عمده‌ي عملكرد در محيط كار مي‌باشد؛ كاركنان در صورتي مي‌توانند عملكردي بالا داشته باشند كه داراي توانايي لازم و انگيزش كافي باشند. از اين‌رو، پژوهش حاضر با هدف بررسي اثر انگيزش شغلي بر عملكرد شغلي، رضايت شغلي، تعهد سازماني و تمايل به ترك شغل با نقش ميانجي‌گر دلبستگي شغلي در شركت صنعت نفت مارون انجام گرفت. نمونه‌ پژوهش شامل 225 نفر از كاركنان اين شركت بود كه به روش تصادفي طبقه‌اي انتخاب گرديدند. ابزار اين پژوهش شامل پرسشنامه‌هاي انگيزش شغلي (رابينسون، 2004)، دلبستگي شغلي (كانونگو ، 1982)، عملكرد شغلي (كوواس، 2006)، رضايت شغلي (جاج و همكاران، 2000)، تعهد سازماني (ماودي و همكاران، 1979) و تمايل به ترك شغل (كامن و همكاران، 1979) بود. داده‌ها از طريق الگويابي معادلات ساختاري (SEM) و تحليل واسطه‌اي تحليل شدند. يافته‌هاي پژوهش بيان‌گر برازش نسبتاً مناسب الگوي پيشنهادي بوده است كه برازش مطلوب‌تر از طريق حذف 1 مسير غيرمعني‌دار حاصل شد. همچنين، يافته‌ها حاكي از معنادار بودن اثرات مستقيم ميان متغيرهاي پژوهش (به جز مسير انگيزش شغلي به تمايل به ترك شغل) و نيز اثرات غيرمستقيم از طريق نقش متغير ميانجي‌گر دلبستگي شغلي بود.