عوامل موثر كارآفريني سازماني

مفهوم كارآفريني به طور سنتي تداعي گر خلاقيت افرادي است كه ايده هاي تجاري نويدبخش را به كسب و كارهاي جديد و موفق تبديل مي كنند. در ديدگاه شومپيتر، مبتكرترين افراد مي توانند تغيير پايدار و تخريب خلاقانه را در بازارها و صنايع خاص ايجاد كرده و به تنهايي يا درون شركت هاي بزرگ فعاليت كنند. اما پروسه كارآفريني توسط سازمان هاي تثبيت شده هم انجام مي شود كه مي توانند عدم تقارن بين تقاضاي بازار و ظرفيت نوآوري اجتماعي– فني را بررسي كنند. در چنين مقياس گسترده‌اي ( از فرد تا شركت)، «كارآفريني سازماني» بعنوان وسيله تحقق نوآوري سازماني و افزايش عملكرد مالي و بازار به ميان مي آيد با نمونه هاي فراواني مثل اپل، سه ام ، پروكتر و گمبل و گوگل. از ويژگيهاي بارز اقتصاد امروز، تغييرات سريع است و كشورهايي مي توانند از نظر اقتصادي قوي و موفق گردند كه داراي كارآفرينان سازماني نوآور و ريسك پذير باشند. در واقع مي توان گفت كه كارآفريني سازماني نماد نوآوري و موفقيت در امور تجاري و كارآفرينان پيشگامان آن هستند كه با نظرات نوين خويش موجب تحولات اساسي در ساختار نظام اداري و افزايش كارايي و اثربخشي آن مي شوند. از اين رو، لازم است تا سازمانها ، روشهاي نوين توليد را جايگزين روشهاي سنتي سازند تا بتوانند به نيازهاي بي انتهاي مشتريان پاسخ گويند و از مزيت رقابتي سازمان خود در برابر ساير رقبا محافظت كنند و همچنان در گردونه رقابت باقي بمانند.