پژوهشي بر كاربست نقوش سنتي فرش و دست بافته هاي كهن ايراني در توليد فرش ماشيني

تزئين، فصل مشترك غالب هنر هاي ايراني- از نگارگري تا فرش- ريشه در كهن الگو ها، اساطير، فرهنگ و آئين ها داشته است. فرش، اين هنري تجريدي و آكنده از خيالپردازي، هنري احساسي(امپرسيون) و نمادين(سمبليك)، مسير پرفراز و نشيبي را پشت سر گذاشته است. نقوش هندسي،حيواني و نباتي جايگاهي ويژه در نقش فرش داشته و اقسام اين نقوش، در شناخت و واكاوي اين هنر كهن،مؤثر واقع مي شوند. در اين ميان، دست بافته هاي ايلياتي به عنوان يكي از عالي ترين نمود هاي هنر بدوي بطور عمده، هنر احساس، تجريد و انتزاع واقعيت هاي عيني و تلخيص مشهودات بوده اند. نقوش تجلي يافته در اين دست بافته ها در گذر زمان و تحولات شگرف هنر و صنعت، همچنان شايسته بررسي مي باشند. مسأله اينكه با توجه به سرعت توليدات ماشيني در اين حوزه، نقش و طرح سنتي اين هنر كهن، در صنعت فرش ماشيني دنياي مدرن بايسته حضور خواهند بود؟ معضلات و موانع چنين كاربستي كدامند؟ در اين پژوهش كه به روش توصيفي-تحليلي انجام شده است، سعي بر آن است ارزش هاي بصري نقوش سنتي و طرح هاي دستبافته هاي بومي و كاربرد آن در صنعت فرش ماشيني مورد تبيين قرار گيرد.